Sevgili biraseverler, bugünkü konum neredeyse kimsenin hafızasından çıkmayacak olan Metallica konseri.
Senelerden geçen sene, o gün gelip çatmıştı, metallica konseri vardı, bu konser için tatilimi bölüp dönmüştüm istanbula, çıktığı gün almıştım bileti... ve kanım kaynıyordu ölesiye
Malum konser için sabah 6 buçukta sıraya giren, beklemekten kuyruk sokumuna kramp giren gençliğin aksine öğlenleyin uyanıp, saat 5'e kadar taksimde dolandıktan sonra öğleden sonra 6da Halı Sami Yen stadına girdik, etraf tıklım tıkış sanki sahnedeki pentagram bira dağıtıyo, bir şekilde kendimize güzel bir yer bulduk, zaman konserde olan insanları arama vaktiydi, ya ulaşılamıyor ya da duymuyolardı, ta ki sabah 7 buçuk kadrosundan birine ulaşana kadar, ama odanesi, o kadar beklemesine rağmen bizim arkamızda kalmıştı (( Melis Tekant'a sevgilerimi yolluyorum buradan ve dalgamı gene geçiyorum )) ... neyse o insanla buluştuğumuzda benim biraları alma vakti gelmişti, standa doğru alp disiplini slalom yaptıktan sonra bira kisvesiyle bize sunulan köpüklerimizi aldım... susuzluk tabi içicez...
Neyse sonra Down çıktı, Pantera vokali Philip Anselmo'nun grubu olduğu için hepimiz matah bişey bekliyoduk, içimizde kelebenkler uçuşuyordu, ama birden tüm hayallerimiz büyük bir şangırdamayla yıkıldı, öyle ki galatasarayı yuhaladığım gibi yuhaladım bu grubu da, her şarkısı gürültü, Tertip (( bkz: kedi )) bile daha çeşitli şarkı yapardı... Ama Anselmo da Orta Asya Türklerinden gelen genlerini bizim yuhalamalarımızın sonucunda gösterdiği orta parmak ve "biraz daha devam edin 10000 atlıyla sürcez sizi buradan" bakışıyla 100% kanıtladı.
Neyse Down felaketini Kuala Lumpur'da ilan edilen olağanüstü hal ile geçiştirdikten sonra, Metallica için bekleyiş başlamıştı... hepimiz heyecanlıydık... ve Down gibi bir felaketin yaşanmamasını umuyordu herkes... "Acaba ne çalacaklar, yeni albümden çalacaklar mı, şu bu şarkıyı çalarlar mı" diye düşünüp beklerkene tipik türk seyircisi marifetini gösterdi ve sinop yöresi danslarından biri olan meksika dalgasını yapmaya başladık 50000 kişi
40 Dakikalık gecikmeyle çıkmıştı Metallica, fırtına gibi girmişti Creeping Death ile, o an Hetfield dayı dese ki "dışarı çıkın, yakın yıkın"... kadınları ve çocukları soyunma odalarına kapatıp yapardık o işi... Velhasıl playlist akıp gidiyordu, hep 91 ve öncesi şarkılardan seçilmişti şarkılar, çoğunda bir Cliff esintisi ve eski metallica'nın coşkusu vardı, enseme yapışıp sonra kaynaştığımız izbandut headbanger, o güne dair tek iğrenç görüntü olan kovboy şapkalı üstsüz köse gaylerin öpüşmesi, abercrombie ile serdar ortaç konserindeymiş gibi dans eden insan, 3 kişi ötemizde torunları dikilirken headbang yapan nine... konser git gide ilginçleşiyordu... Sonra savaş sahnesini andıran şovuyla One çalmaya başladı, ardından Master of Puppets'ta grup sustu biz söyledik... Ve arada fişeklenen pyro'larda da stage crew'ın marshmellow pişirdiği söyleniyordu, biz de istedik ama vermediler...
Konserin sonu da dünyada çalınan en uzun Seek & Destroy'la geldi, 18 şarkılık konserin tüm pyro fabrikasını bu şarkıda döktü Metallica, eski zamanlardaki kazadan sonra James'in ateşten tırstığı gözümüzden kaçmadı...
Hayatımda gittiğim en kalabalık, Kreator'dan sonra en sevdiğm ikinci konserimdi Metallica konseri... her sevdiğim şarkı çalındı, 7'den 70'e herkes bayılmıştı performansa... Bazı çıkıntılar dışında tabi ki, onları da Chuck Norris'e havale ediyorum
The Four Hilafe'leri selamlar, hepinize bol bol çölde kutup ayıları dilerim
Ç.Ş : Black Label Society - Machine Gun Man
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder